Sybiracy pod Kilimandżaro. Tengeru.

Książka o niezwykłych losach Polaków, którzy z piekła Syberii i Kazachstanu trafili do afrykańskiego raju. Deportowani w latach 1940–1941 do Związku Sowieckiego, po zawarciu układu Sikorski-Majski w lipcu 1941 r. dotarli przez Iran, a także Indie do Afryki. Gościnny afrykański ląd stał się dla nich przystanią, gdzie znaleźli schronienie na czas wojennej zawieruchy. Tengeru było największym polskim osiedlem w Afryce, leżącym na terenie ówczesnej Tanganiki (obecnie Tanzania). Do przełomu lat czterdziestych i pięćdziesiątych XX w. zamieszkiwało je ponad 4 tys. osób. W książce szczegółowo przedstawiono życie codzienne mieszkańców osiedla, kwestie społeczne, zagadnienia takie jak: praca, szkolnictwo, harcerstwo, życie religijne, służba zdrowia, śmiertelność, a także stosunki polsko-brytyjskie oraz relacje Polaków z ludnością autochtoniczną. Książka, wzbogacona relacjami uczestników opisywanych wydarzeń i niepublikowanymi dotąd zdjęciami, wydobywa na światło dzienne mało znaną kartę polskiej historii – losy sybiraków-afrykańczyków.